Kalbin temizse hikayen mutlu biter!
Yakında size sufi koçluk eğitimi ile ilgili ayrıntılı bilgi sunacağız. Sufi koçluk eğitimi programı, sufizm bilgeliğinin koçluk standartlarında sistemize edilmiş halidir.
Sertifikasyon süreci ve Milli Eğitim Bakanlığı onayı hakkında yakında bilgi verilecektir.
Program hakkındaki son gelişmeler için sitemizi veya sosyal medya hesaplarımızı takip edebilirsiniz.
هاکان منگوچ متولد شهر بورسا در ترکیه است. او از سنین کودکی علاقه زیادی به موسیقی داشت و در سن ۱۵ سالگی نی و پیانو آموخت. همسفر شدن او با نی او را با عرفان و فلسفه صوفیگری آشنا کرد. در پی آن زبان عثمانی را آموخت و سالها بعد
در دیار شمس تبریزی دوره صوفیگری گذراند.
در سنین ۲۰ سالگی در دانشگاهها سمینار برگزار میکرد موضوع این سمینار ها عموما خودشناسی ضمیر ناخودآگاه توانایی سخنرانی در جمع و انگیزش درونی بود. در پی همین سخنرانی هااز طرف دو دانشکده ارجیس در شهر کایسری و دانشکده بوزوک در شهر یوزگات به عنوان بهترین سخنران سال انتخاب شد.
و همینطور در سنین ۲۰ سالگی دوره های نمایشنامه نویسی و داستان نویسی را گذراند. یکی از داستانهای وی در فستیوال تاتر نیلوفر اجرا شد. نوشته ها و نقل قول ها و موضوعات روزی که به آنها میپرداخت در شبکه های اجتماعی از طرف عده زیادی
مورد توجه قرار گرفت و طرفداران زیادی پیدا کرد.
در سال ۲۰۱۴به خاطر علاقه زیادی که به حیوانات و روانشناسی داشت به آفریقای شمالی رفت. درآنجا با شیر ها و ببرهای بنگال مدتی زندگی کرد و دوره ای در زمینه پرورش وتوانبخشی این حیوانات پشت سر گذاشت.
او به عنوان صوفی موزیسین نویسنده و مشاوری که اطلاعات و تجربیات خودش را با دیگران به اشتراک میگذارد شناخته شده است.
فلسفه زندگی؛
فلسفه زندگی او بر اساس امیدوار بودن و امید را به اشتراک گذاشتن است. امیدوار بودن به معنای خوشبینی ساده لوحانه و یا نادیده گرفتن تراژدی های انسانی نیست. امید به جای برسی احتمالات و نشستن در خانه و نفرین کردن بدی ها انجام بهترین کاری هست که از دستت برمیاید. حتی یک نفر هم برای زنده نگه داشتن امید میتواند کافی باشد و آن یک نفر میتوانی تو باشی و بعد یک ’تو‘ی دیگر و یک ’تو‘ی دیگر بعد به ’ما‘ تبدیل میشود. برای همین بجای نفرین تاریکی روشن کردن شمع را فلسفه راه خود قرار داد و همانطور که از استادانش آموخت همیشه در پی به اشتراک گذاشتن نور شمع خود برای روشن کردن شمع راه زندگی انسانهای دیگر است.
به فرمایش مولانا؛
یک شمع با شعله ور کردن شمعی دیگر از نورش کاسته نمیشود بلکه به روشن شدن تاریکی اطراف بیشتر کمک خواهد کرد.
” Историята на „ ней “
и тайната на съществуването.
Пътешествието към хармонията
на духа, взаимоотношенията,
на ума и тялото.”
Какво съм аз?
– Аз съм Ней
Хакан Менгюч
Доброто ще ме открие
”Не слушай натрапчивия шум на другите, а слушай шепота на своето сърце”
Това е едно пътешествие.
Пътешествието на един, на пръв поглед, прост, а иначе вълшебен, дървен инструмент, подобен на флейта – наречен ней. Неят започва своя път от блатото на тръстиките, а по-късно открива своя дух, когато дъха на този, който свири на него, плъзва по тялото му и от него сътворява душа.
Това е пътешествието, в което цари магия и чрез дъха на твореца духът на ней узрява, превръщайки се в мелодия…
То е процес на узряване, чиито врати се отварят за теб, започват в теб и завършват в теб…
Тази книга е създадена, за да бъде твой пътеводител из твоята връзка, из твоето тяло, из твоя ум, из твоите победи и по пътя, из който ти се стремиш живота си да уравновесиш.
Нали се сещаш за вратите, които не успяваш да открехнеш дори, то тази книга се събра с тебе, докрай за да ти ги отвори.
Всъщност това знание, от което се нуждаеше все, точно по средата стоеше.
Великият творец непрекъснато с тебе говореше, но ти не го чуваше, защото главата ти от шум бучеше.
Винаги имаше кой да ти помогне, но ти не го взе в живота си, защото сърцето ти забрави да се довери.
Бягаше от всички перипетии, защото отдавна се отказа от потенциала в себе си, който в дълбок сън потопи.
Изгуби вярата, че всъщност всичко може да се осъществи.
За да победиш, за да успееш в пределите на живота си, ти тичаше безспир, да развиеш скорост за всичко – и пак не успя да стигнеш тяхното темпо, защото ти вече беше в плен на времето.
Толкова си бърз, толкова си зает, че тялото ти изпревари твоя дух.
Сега в тази книга ще се научиш да се спираш.
Когато уловиш бавното темпо, тялото ти ще изпита радостта от това да срещне духа.
Тук ще се научиш как истински да поемеш въздух.
Наново ще построиш и връзките си, и работата си, и печалбите си, и здравето си.
Каквото има, що си забравил, ще си спомниш.
Ще изградиш от себе си едно ново Аз.
Време е всичко, от което недоволстваш, да съзидаш наново.
Не се тревожи – всичко, от което се нуждаеш, и без това е вътре в теб!
Аз ще ти помогна единствено да го откриеш…
Çeviri için Kadrie Adem’e teşekkürler.
Замълчи, моя душице,
мълчи си докато силата ти
мъката ти надмогне.
Малко остана още
пролетта да си дойде.
Имай търпение, моя душице.
Знам, твоето сърце е като невидимите вълни,
насред морето бушуващи се…
Ако имаше друг изход,
освен да чакаш,
не бих те спрял.
Повярвай ми.
Но няма,
друг изход не остана…
Незабравяй, че и лекарството не действа без минути,
ни цветето преди отредения си миг цъфти…
Замълчи, моя душице, замълчи.
Докато зимата в пролет се обърне.
Докато нощта в ден се превърне.
Докато дългият път близките стъпки целуне.
Докато след мъката свежест към теб долитне.
И докато лицето със сълзи
от дългоочаквана прегръдка,
покорено завчас, се овлажни,
моля те, душице,
ти си замълчи.
Замълчи вярвайки,
че срещу мълчанията ти
ще се издигнат
песните най-благородни,
от мечтите възпявани!
Хакан Менгюч
Sufi İyilik Hareketi, sufizmin barış, kardeşlik, hoşgörü mesajlarının tüm dünyaya gönüllü olarak yayılmasını arzu eder.
Kadınlar anlaşılmak için değil, yaşanmak için vardırlar. Eğer yaşanacak bir kadın bulduysanız, anlamak için vakit kaybetmeyin. Tabi bu sözden kadınlar anlaşılmazdır diye bir düşünce çıkmasın, belki biz erkeklerin kafası bu konuda iyi çalışmıyordur. Zaten birbirimizi her konuda anlamalıyız diye bir zorunluluk yok. Birbirimize saygı duyalım yeter. Her konuda birbirimizle aynı düşünmek zorunda değiliz. Bir ilişki de bir elmanın yarısı olmayalım. Ya da birbirimizi karıştırıp çorba olmayalım. İki ayrı çiçek olalım, birlikte buket olalım.
Karşımızdakini olduğu gibi kabul edelim, onu değiştirmeye çalışmayalım. Ya da kabul etmeyelim ama başkasını değiştirmeye çalışmak sizi yorar ve yıllar geçer sonra farkedersiniz ki boşa kürek çekmişsiniz bir de zamanınızdan olmuşsunuz.
O yüzden bir insanı değiştirebilir miyim diye çıkma yola., ben bunun huyuna katlanabilir miyim diye düşün. Evet belki katlanmak güzel bir söz değil ama bizi birazcık gerçeklerle yüzleştiriyor. İnsanlar değişmez demiyorum. Şahsen ben çok değiştim ve danışmanlık çalışmalarımda birçok insanın değişmesine de yardımcı oldum. Ama şunu da unutmamlıyız ki insanlar gerçekten kendileri isterse değişir. Bir başkası onları değiştirmeye çalışırsa bazen bu durum ters teper.
Başkalarını değiştirmeye çalışarak hem kendinizi gereksiz yorarsınız hem de yıllarınızı boşa harcarsınız. Yapabileceğiniz en iyi şey kendinizi değiştirmek. Senin gönlün değişirse, dünya değişir. Sen kendin değişirsen, yaydığın enerji çevreni de değiştirmeye başlayacak. Bu dediğime gerçekten inanın. Ben buna yüzlerce kez şahit oldum. Sadece niyet et ve yoluna devam et. Kader niyete aşıktır, çektiğin zahmet bir gün rahmet olur derler.
Bu yüzden zor bir zamanda bile olsan sabret. Sabretmek öylece oturup beklemk değil, ileri görüşlü olmak demektir. Sabır, dikene bakıp gülü, geceye bakıp gündüzü hayal edebilmektir. O yüzden niyetiniz ve sabrınız varsa yol sizin için açılacaktır. Yola kendinizi bırakın ve şemsi tebrizinin bu sözünü yol boyunca hiç unutmayın: Yolun ucunun nereye varacağını düşünmek beyhude bir çabadan ibarettir, sen sadece atacağın ilk adımı düşünmekle yükümlüsün, gerisi zaten kendiliğinden gelir.
Hoşçakalın. Kendinize iyi bakın.
https://www.youtube.com/watch?v=ofQrk_FU1LM&t=148s
https://www.youtube.com/watch?v=yBaBj6W71E0&t=5s
https://www.youtube.com/watch?v=0c7o00kOees&t=255s
https://www.youtube.com/watch?v=4ZFue-USd3k&t=2s
Not: Hakan Mengüç’ün ilişkiler, kadın erkek ilişkilerinde küçük sırlar, kadınları anlamak, erkekleri çözmek, hayatı mutlu yaşamak, huzurun ipuçları konusundaki videolarını www.youtube.com/hakanmenguc kanalından izleyebilirsiniz.
Merhaba ben Hakan Mengüç, sizlerle sufilerin hayat kaidelerinden bir kısmını paylaşacağım.
Her ne kadar sufiler kelimelere itibar etmese de, dinlemeye çok önemserler. Bu yüzden Mevlana’nın mesnevisi, bişnev in ney yani dinle diye başlar. Olmanın yolu, bilmeden geçer. Bilme ise dinlemeyle başlar. Dinlemeyenler öğrenemezler, öğrenemeyenler bilemezler, bilemeyenlerse olamazlar. O yüzden sufiler için sohbet çok önemlidir.
Yaşadığım hayatı değiştirmeye, kendimi dönüştürmeye hazır mıyım? diye sormak için hiçbir zaman geç değil. Kaç yaşında olursan ol, başımızdan ne geçmiş olursa olsun, tamamen yenilenmek mümkün. Tek bir gün bile öncekiyle aynı olmasın.
Her an her nefeste yenilenmeli. Yepyeni bir yaşama doğmak için ölmeden önce ölmeli.
Aşk bir seferdir. Bu sefere çıkan her her yolcu, istese de istemese de tepeden tırnağa değişir. Bu yollara dalıp da değişmeyen yoktur.
Bu yolda ilerlemek yürek işidir, akıl işi değil. Kılavuzun daima yüreğin olsun, omzunuzun üstünde ki kafan değil. Nefsini bilenlerden ol, silenlerden değil
Başına ne gelirse gelsin, karamsarlığa kapılma. Bütün kapılar kapansa bile, sonunda O sana kimsenin bilmediği gizli bir patika açar. Bazen bir kapının kapanması, daha hayırlı başka bir kapının açılmasına vesile olur. Şükret! istediğini elde edince şükretmek kolaydır. Sufi, dileği gerçekleşmediğinde de şükredebilendir.
Sabret. Lakin bil ki: sabretmek, öylece durup beklemek değil, ileri görüşlü olmak demektir. Sabır nedir? Dikene bakıp gülü, geceye bakıp gündüzü tahayyül edebilmektir.
Tek tek her birimiz tamamlanmamış birer sanat eseriyiz. Yaşadığımız her hadise, atlattığımız her badire eksikliklerimizi gidermemiz için tasarlanmıştır.”
Acılardan, sancılardan, zorluklardan kaçma. Ebe bilir ki sancı çekilmeden doğum olmaz, ana rahminden bebeğe yol açılmaz. Bu yolculukta senden yepyeni ve taptaze bir “sen” zuhur edebilmesi için zorluklara, sancılara hazır olman gerekir.
Ne yöne gidersen git, doğu,batı,kuzey ya da güney- çıktığın her yolculuğu içine doğru bir seyahat olarak düşün! Kendi içine yolculuk eden kişi, sonunda arzı dolaşır.
Başkalarından saygı, ilgi ya da sevgi bekliyorsan, önce sırasıyla kendine borçlusun bunları. Kendini sevmeyen birinin sevilmesi mümkün değildir. Sen kendini sevdiğin halde dünya sana diken mi yolladı sevin. Yakında gül yollayacak demektir.
Hayatını içinde yemek pişen koca bir kazan olarak düşün. Yaptığın, hissettin, söylediğin her şey bu kazana malzeme olarak giriyor. Öyleyse bu aşa ne kattığını kendine sorman gerek. Kırgınlıklar, kızgınlıklar, kaygı ve endişeler mi? Yoksa aşk, inanç, huzur ve ahenk mi?”
Kazana atabileceğin tek bir malzeme bile o yemeğe zehredebilir. Kimi için para pul, kimi için şan şöhret, kimine kıdem itibar, kimi için kadın, kimi için erkektir tuzak. İnsan neye fazlaca kıymet veriyorsa şu dünyada, evvela ondan kurtulması şart bu yollarda. Bağımlı olduğun her şeyi seni bağlar, ilerlemene izin vermez.
Hayatın karşına çıkardığı değişimlere direnmek yerine, teslim ol. Bırak hayatın sana
rağmen değil, seninle beraber aksın. “Düzenim bozulur, hayatımın altı üstüne gelir”
diye endişe etme. Nereden biliyorsun hayatının altının üstünden daha iyi
olmayacağını?
Hatta bazen de sınavın sevdiklerin olabilir. İnsan sevdiklerinin iyiliğini istediği için onlara müdahale etmeden duramıyor ama bunun bir faydasını görmüyor aslında. Kendi adıma ben, ancak başkalarına müdahale etmeyi bırakıp, “tevekkül” ettiğim zaman rahat ettim.
Pek çok insan için tevekkül, pasif kalmak demek; hâlbuki tam tersine. Tevekkül,
kabulün ve uyumun getirdiği bir huzur halidir. Edilgen değil, etkendir. Kâinatta
değiştiremeyeceğimiz, tam anlamıyla vakıf olmayacağımız haller vardır. Bu haller
dâhil, tüm var oluşa aşkla yaklaşmak mümkündür.
Bu dünyada herkes bir şey olmaya çalışırken, sen HİÇ ol.
Menzilin yokluk olsun. İnsanın çömlekten farkı olmamalı. Nasıl ki çömleği tutan
dışındaki biçim değil, içindeki boşluk ise, insanı ayakta tutan da benlik zannı değil,
hiçlik bilincidir. Sen düşüncelerin değilsin, sen korkuların değilsin, kaygıların değilsin. Sen muhteşem özsün, huzursun, akışsın. Bunun farkına var.
Madem ki insan eşref-i mahlukattır, yani varlıkların en şereflisi, mademki insan yaradanın özünü içinde taşır. Madem ki ondan ayrı değildir o yüzden buna yakışır soylulukta hareket etmelidir. İnsan yoksul düşse, iftiraya uğrasa, hapse girse, hatta esir olsa bile, gene de başı dik, gözü pek, gönlü emin bir halife gibi davranmaktan vazgeçmemelidir.
Gönül yolculuğundasın bunu unutma! Yolun nereye varacağını da düşünme. Yolun ucunun nereye varacağını düşünmek beyhude bir çabadan ibarettir. Sen sadece atacağın ilk adımı düşünmekle yükümlüsün. Gerisi zaten kendiliğinden gelir.
Bu bilgiler Elif Şafak’ın “Gönlü geniş ve ruhu gezgin Sufi meşreplilerin 40 kuralı”n alınmıştır.
1- Hatalarını hemen affetmeyin. Her hatanın bir bedeli olduğunu bilmeli.
2- Hayır demeyi öğrenenin. Her şeye evet dediğinizde aslında kendinize hayır diyorsunuz.
3- Kendini vazgeçilmez sanmamalı. Eğer birine vazgeçilmez olduğunu hissettirirseniz ilk vazgeçeceği kişi siz olursunuz.
4- Arkadaş çevrenizi genişletin. Yalnızlaşmayın. Arkadaşlarınıza da vakit ayırın.
5- Kişisel bakımınızı eksik etmeyin. Onun için değil kendiniz için güzelleşin.
6- Hobilerinizden vazgeçmeyin.
7- Kendinize özel zamanlar ayırın. Ona bakıma muhtaç biri gibi davranmayın.
8- Hayatınızın her alanına müdahele etmesine izin vermeyin.
9- Özgüveniniz tam olsun.
Çok hızlı gitmiyor muyuz?
Zaman aslında o kadar da hızlı geçmiyor, biz hızlı gidiyoruz, çok aceleciyiz.
Zamanın birinde bir sufi yoldan geçen atlı bir adamı durdurmuş, eğer yolunun üzerindeyse beni filan şehre götürür müsün demiş. Adam kabul etmiş ve sufiyi alıp atı dörtnala koştururak yola koyulmuş. Bir süre yol aldıktan sonra sufi, biraz dinlenebilir miyiz demiş. Adam neden dinlenmek istediğini anlamamış ama yine de sufinin dediğini yapıp durmuş. Sufi oturup gözlerini kapatmış. Kısa bir süre meditasyon yapar bir halde oturduktan sonra gözlerini açmış ve şimdi devam edebiliriz demiş. Tekrar ata binip yola devam etmişler. Nihayet sufinin gitmek istediği şehre vardıklarında adam merakını daha fazla gizleyememiş ve neden orada durmak istediğini ve gözlerini kapayıp orada oturduğunu sormuş. Sufi de, o kadar hızlı gittik ki, ruhlarımız geride kaldı, onu bekledim demiş.
Bugünkü durumumuzu ne kadar da güzel anlatıyor değil mi? Çok hızlı gidiyor, ruhumuzun farkına bile varamıyoruz.
Başarı için en önemli şartlardan biri destekleyici bir çevredir. Size köstek olan değil de, destek olan arkadaşlarınız olmalıdır.
Bazı zorlukları aşmış olabilirsiniz, üstesinden gelmiş olabilirsiniz ama sizi aşağı çeken insanlar varsa, bırakın ilerlemeyi, o noktada dahi kalmanız zorlaşacaktır. Çünkü enerjinizi alırlar. Motivasyonunuzu düşürürler.
Her zaman anlattığım bir konu var. Çevrenizde en sık görüştüğünüz 6 insan sizin hayatınızı şekillendiriyor, kaderinizi etkiliyor. Bizim kültürümüzde bir söz vardır; Bana arkadaşını söyle sana kim olduğunu söyleyeyim. Bu kadar önemlidir arkadaşlarımız ve çevremiz.
Son olarak Mevlana’nın bu konudaki bir sözüyle bitirmek istiyorum; diyor ki, kiminle gezdiğinize, kiminle arkadaşlık ettiğinize dikkat edin. Çünkü bülbül güle karga, çöplüğe götürür.
Dışarıdan farkına varmak epey zor olsa da, kulaklarını oynatmayı becerebilen insanların, hepimizde var olan ama uzun zamandan beri kullanmadığımız kasları halen işler durumdadır.
Bu kaslar, hayvan avlarken etraftaki seslerin yerini hiç hata yapmadan tespit etmek zorunda olan Taş Devri’ndeki atalarımızın kulak kepçelerini her yöne çevirebilmelerini sağlıyordu. Bunu vahşi doğada yaşayan pek çok hayvanda da-geyiklerde, tavşanlarda- gözlemleyebiliriz.
Bu hayvanlar, olası bir tehlikeyi zamanında fark etmek ve mümkünse hemen oradan uzaklaşmak için kulaklarını sürekli oynatırlar. Biz insanlar uzun zamandır bu yetiye ihtiyaç duymuyoruz ama az sayıda insan kulaklarını hala birazcı oynatabiliyor.