Teslimiyet, kapıyı zorlamak değil,
kapının zaten açık olduğunu fark etmektir.

Ben yürüdüğümü sanırken,
aslında yolun beni taşıdığını öğrendim.

Tutunduğum her şey elimde ağırlaştı,
bıraktığım her şey içimde yer açtı.

Bir gün,
yük sandığım şeylerin
bana ait olmadığını gördüm.

Sustum.
Çünkü bazı cevaplar
kelimelerle gelmez.

Rüzgâra karşı durduğumda yoruldum,
kendimi bıraktığımda ise yön buldum.

Ama itiraf edeyim,
bırakmak kolay değildi.
İçimde hâlâ tutmak isteyen bir ses vardı.
Kaybetmekten korkan,
dağılmaktan ürken bir ses…

Ve ben, en çok onunla mücadele ettim.

Direndikçe daraldım,
gevşedikçe içimde bir alan açıldı.

Ey kalbim!
Her şeyi anlamaya çalışma.
Bazen sadece durmak gerekir.

Çünkü sen bıraktığında,
bir şey seni taşımaya başlar.

Sen sustuğunda,
içinde başka bir ses yükselir.

Ve sen hiçliğe yaklaştığında,
orada bir yokluk değil,
tuhaf bir doluluk vardır.

Bir yaprak gibi bıraktım kendimi akışa
Nereye düşeceğimi bilmeden.

Ama düştüğüm her yer,
zaten bana aitmiş.

Korktuğum dağılma,
yeni bir düzenin başlangıcıymış.

Tutundukça yoruldum,
gevşedikçe toparlandım.

Aradığım şey,
peşinden koştuğum yerde değil,
vazgeçtiğim yerde karşıma çıktı.

Zamanla fark ettim
acele eden tarafım hep aklımdı,
bekleyebilen tarafım kalbim.

Ve ben, ilk kez
bekleyebilmeyi öğrendim.

Su nasıl yolunu bulursa,
ben de yönümü buldum.

Ama bu, bulmak gibi değildi,
daha çok, kaybolma halini geride bırakmak gibiydi.

Plan yaptıkça gerildim,
akıntıya bıraktıkça çözülmeye başladım.

Şimdi içimde bir sessizlik var.
Ama bu boşluk değil.
Bu, fazlalıkların çekildiği bir açıklık.

Artık geçmişe tutunmuyorum,
geleceği de zorlamıyorum.

Sadece bu anın içinde,
olmam gereken yerde duruyorum.

Kalbim razı
Ama bu bir teslimiyet değil sadece,
aynı zamanda bir öğreniş.

Ben bıraktım…
ve bir şey beni taşıdı.

Ben sustum…
ve içimde bir ses konuştu.

Ben azaldım…
ve başka bir şey çoğaldı.

Artık biliyorum:
yol da, yolcu da, varış da
aynı yerden doğuyor.

Ve ben…
bu akışın ortasında
zorlamayı bırakmadım

zorlayan “ben”i terk ettim.

(Nisan 2026, Toskana, İtalya kampındaki bir meditasyon sırasında içimden kendiliğinden açığa çıkanlar)