Kalbin temizse hikayen mutlu biter!

Etiket: umut Sayfa 1 / 1

1 Ocak: Umut ve Teslimiyet Mesajı

Yeni Yıl: Umut ve Teslimiyetle Akışa Güvenmek

Bugün, 1 Ocak… Yeni bir yılın ilk günü. Hayat, önümüze her sabah yeni bir sayfa sunar. Ama bazı sabahlara daha farklı anlamlar veririz; tıpkı bu gün gibi. Yeni yıl, her birimiz için yeni bir hikâye yazma fırsatıdır. Bu hikâyeyi nasıl yazacağımız ise tamamen bize bağlıdır.

Mevlana der ki: “Dünle beraber gitti düne ait ne varsa, bugün yeni şeyler söylemek lazım.” 

İşte yeni bir yıl, bu yeni sözleri söylemek için karşımıza çıkan eşsiz bir fırsattır. Ancak unutmayalım ki hayat, her zaman planlarımızı onaylayan bir dost gibi davranmaz. Kimi zaman kapılar kapanır, yollar taşlarla dolar ve umutlarımız kırılır. İşte tam da burada teslimiyet devreye girer.

Teslimiyet: Vazgeçmek Değil, Güvenmektir

Teslimiyet, çoğu kişinin sandığı gibi bir çaresizlik değil, büyük bir bilgeliktir. Teslimiyet, hayatın akışına güvenmek, kontrol edemediğimiz şeyleri bırakıp huzuru bulmaktır. Bazen bir kapı kapanır, ama o kapının kapanışı, önümüzde daha güzel bir kapının açılmasına vesile olur. Kapanan kapıya saplanıp kalmak yerine, önümüzdeki yeni fırsatlara yönelmek gerek.

Belki de geçtiğimiz yıl istediğin bir şeyin olmaması, bu yıl gerçekten ihtiyacın olan şeyin olması için bir vesile olacak. Hayatta her şey, bize öğretmek için var.

Mevlana’nın dediği gibi: “Sana dert gibi görünen, aslında hazine; sana engel gibi görünen, aslında rehber.”

Umut: Ruhun Işığı

Umut, karanlık gecede parlayan bir yıldız gibidir. Bize yol gösterir, içimizdeki gücü açığa çıkarır. Yarın daha güzel bir gün olacak diyebilmek, insanın kendi kendine sunduğu en büyük hediyedir.

Bu yıl, dileklerini dualaştır. Onları yüce makama havale ederken, sen de adımlarını sağlam ve kararlı bir şekilde atmayı unutma. Çünkü dua, yalnızca kalpten gelen bir niyet değil, aynı zamanda hayata atılmış güçlü bir adımdır.

Yeni Yılın Mesajı

Yeni yılı sevgiyle, umutla ve teslimiyetle kucaklayalım. Hayatı bir öğretmen, olayları birer ders ve insanları yol arkadaşları olarak görelim. Her şey bir bütünün parçasıdır; biz de bu akışın bir parçasıyız.

Sufilerin dediği gibi “Ne gelirse gelsin, hoşgör; çünkü her şey Hakk’tandır.”

Bu yıl, her sabaha bu anlayışla uyan. Kalbini sevgiyle, ruhunu huzurla doldur. Teslimiyetle akışa güven ve umudun ışığında yeni yollar keşfet. Çünkü yeni yıl, senin hikâyeni yazmanı bekleyen bir sayfadır.

Bu Yıl Kendini 4 Konuda Geliştir:

1. Teslimiyet: Hayatın getirdiklerini yargılamadan kabul etmeyi öğren. Bırakman gerekenleri bırak, geleni hoş karşıla.

2. Umut: Zor zamanlarda bile yarının ışığını görebilmek için umut tohumları ek. Umut, seni güçlü kılacak.

3. Şükür: Sahip olduklarına odaklan ve şükretmeyi alışkanlık haline getir. Şükür, bereketi artırır.

4. Kendine Yatırım: Bu yıl, seni mutlu eden bir yeteneğini geliştirmek veya yeni bir şey öğrenmek için zaman ayır. Hayat, kendine kattıklarınla güzelleşir.

Yeni yıl, senin olsun! Sevgiyle…

Bizden haberler:

Bu yıl ara verdiğimiz kamplarımıza yeniden başlıyoruz! 🌿

Ayrıca, online olarak dünyanın her yerinden katılabileceğiniz tasavvuf dersleri de vereceğim. 💻✨

Bunların yanı sıra, hem İstanbul’da hem de Avrupa’da yüz yüze eğitimlerimiz olacak. 🌍

Sen sadece niyet et; hangisi senin için hayırlıysa, yollar bir şekilde kesişir.

Görüşmek dileğiyle, yol arkadaşım. 💚

(Duyuruları Instagram’daki “Yol Arkadaşım” kanalından yapacağız. Yol Arkadaşım kanalına Instagram profilimden ulaşabilirsiniz. )

Kalbine dönen evine dönmüştür

Düştüğün Zaman Umudunu, Kalktığın Zaman Kişiliğini Kaybetmeyeceksin

Ekran Resmi 2015-02-12 20.00.21

Bazı anlarda, nerede olduğumu veya kiminle olduğumu fark edemiyorum artık. Kalbimin gürültüsünü duyabiliyorum yalnızca. Koşuyorum beynimin içinde dörtnala, istikametsiz. Start verilip, yarış başladığında da hatalı çıkıştan diskalifiye oluyorum. Burnuma derin bir rutubet kokusu geliyor, denizellikten olsa gerek. Kabataş?ta fünikülere binerken buluyorum kendimi. ? Bir dakika sonra tren hareket edecektir? anonsu geliyor, ardından kapıların kapanış sesi.

Yanıma biri oturuyor. Omzuma dokunuyor. Neden bu kadar düşüncelisin diyor. Sen kimsin diyecek halim yok, yorgunum diyorum. Sağ elimi tutuyor, kalbimin üzerine sımsıkı bastırıyor. Sakinleş biraz diyor. At üstünde şehre girip, on binlerce Romalının beni alkışladığı günler geliyor aklıma. Krallıkları yıktığım, milyonlara korkular saldığım, önümde diz çöküp dua eden yığınların olduğu günler. Sonra ne oldu diyor. Daha fazla ganimet için yaktım, yıktım. Emirler yağdırdım. Zirvedeki gücü elimde tutmak adına, her yeni fikri reddedip kendi adıma kararlar aldım. Ben olduğum için değil de sahip olduğum hazine için büyüdü çevrem. Daha da boğuldum, yapayalnız kaldım diyorum. Peki değer miydi diyor. Seni sevenlere sırt çevirmek, gözlerinin içinde adaleti arayanlara kapıları kapatmak, babanın cenazesine dahi gitmemek sana yakışmış mıydı? İktidar için, güç için, daha fazlasının cazibesine kapılıp, sen olmaktan çıkmaya değer miydi diyor. Değmezdi diyorum. Gözlerimden yaş geliyor. Elleriyle siliyor yaşlarımı. Hava yağmurlu, bak incecik giyinmişsin üstelik hasta olacaksın diyor. Böyle konuştuğunu duydukça annemi hatırlıyorsun diyorum. ? Gelecek istasyon Taksim? anonsu yapılıyor. Hadi annene git diyor. Ve ekliyor; olmak için doğduğun kişi ol, kendin ol.

Eve ne hızda gittiği hatırlamıyorum. Kapıyı açıyor annem, her zamanki gibi sıcacık sarılıyor. Kısa bir sürede en sevdiğim yemekleri yapmış, banyoyu hazırlamış, yatağımın başucuna temiz çamaşır bile çıkarmış. O rahatlatıcı ses tonuyla konuşmaya başlıyor. Şirketlerin çok büyümüştü oğlum, nice ihaleler kazandığın günleri gördüm televizyonda. Rakiplerini bir bir devirmekle kalmadın, işçilerini de aldın. Bu günlerde arabalarını dahi satmışsın. İflas bayrağını çektiğini okudum gazetede. Lakin hala gözlerin ilk günkü gibi gülüyor dedi. Füniküler de yanıma biri oturdu anne onunla konuştum, her şeyin güzel olacağını söyledi bana dedim. Tek kişilik değil miydi o koltuklar oğlum dedi. Ufak bir duraksamadan sonra, göz bebeklerimi daha bir büyüterek haklısın anne dedim. Kendimi dinledim. Yüreğimin iyiye gidecek, sabret deyişini dinledim. İçinde umudu bulan hiç kimse çaresiz değildir. Zifiri karanlıkta ışığa yürüyen hiç kimsenin yalnız olmayacağı gibi dedim, gözlerim yavaş yavaş kapanırken.

Teşekkürler, Hıdır Ferahoğlu