“Üzgünüm, ama ben hipnotize edilemem” diye fısıldadı Jamie. “Öyle mi?” dedi hipnozcu yumuşak bir sesle. “Öyleyse bu gezegende işiniz ne?”
Richard Bach’ın Hipnozcu kitabından.
Bu sözdeki hipnozu, doğduğumuz andan itibaren bize öğretilenleri sorgulamadan benimsememizin bir benzetmesi olarak okuyabiliriz. Ailemiz, toplum ve hayatımıza giren insanlar; neye inanmamız, neden korkmamız, neyi başarmamız ve nasıl biri olmamız gerektiğini söyleyip durur. “Sen yapamazsın”, “El âlem ne der?”, “Mutlu olmak için buna sahip olmalısın” gibi telkinler, zamanla kendi iç sesimizmiş gibi konuşmaya başlar. Böylece bize ait olduğunu sandığımız bazı korkuların, arzuların ve sınırların aslında başkalarından öğrendiklerimiz olduğunu fark etmeden yaşarız. Hipnozcunun sorusu da bizi tam burada durdurur: Kendi kararlarımızı verdiğimizi düşünürken, acaba ne kadarını bize öğretilen kalıpların içinden seçiyoruz?
İnsanın asıl yolculuğu, bu hipnozu fark edip bozmaya cesaret etmesiyle başlar. Bunun için kendine dürüstçe sorması gerekir: “Ben gerçekten ne istiyorum? Bu inanç bana mı ait? Yürüdüğüm yol, benim yolum mu?” Bu sorular, bize öğretilenleri bilinçle değerlendirmemize ve hayatımızda neye yer vereceğimizi seçmemize yardımcı olur. Başkalarının beklentileriyle kendi gönlümüzün sesini ayırt etmeye başladıkça, bize dar gelen kalıplar da çözülür. Kendi yolumuzu ve yaşam amacımızı bulmak, bu uyanışın içinde mümkün olur. Belki de bu dünyadaki en önemli amacımız, kim olmamız gerektiğine dair seslerin arasından geçip kim olduğumuzu keşfetmek ve hayatımızı bu farkındalıkla yaşamaktır.